Намудҳои гуногуни мошинҳо дар соҳаҳои гуногун татбиқи васеъ доранд. Мошинҳои дастӣ ҳоло ҳам дар ҳаёти ҳаррӯза ва ҳунарҳои дастӣ нақши муҳим доранд; мошинҳои ниматоматӣ дар чунин соҳаҳо, ба монанди истеҳсоли мошинсозӣ, таъмири автомобил ва сохтмон васеъ истифода мешаванд; мошинҳои пурра автоматӣ асосан дар истеҳсолоти олӣ, электроника ва технологияҳои иттилоотӣ ва биотибб- мутамарказ шудаанд. Бо пешрафти технологӣ ва рушди иҷтимоӣ, соҳаҳои татбиқи мошинҳо васеъ ва амиқтар мешаванд.
Аз дастй ба автоматй гузаштани мошинхо на танхо прогресси тех-никаи инсоният, балки тагьир додани усулхои истехсолоти чамъиятиро низ инъикос мекунад. Дар оянда, бо рушди пайвастаи технологияҳои пешрафта, аз қабили зеҳни сунъӣ ва Интернети ашё, мошинҳо оқилонатар, шабакавӣ ва муштарак мешаванд ва барои инсоният муҳити беҳтари зиндагӣ ва корӣ фароҳам меоранд. Ҳамзамон, мо бояд эътироф кунем, ки рушди мошинҳо як қатор мушкилот ва мушкилотро ба вуҷуд овард, ба монанди тағирот дар сохторҳои шуғл, афзоиши талабот ба малакаҳо ва ҳифзи амният ва махфият. Аз ин рӯ, ҳангоми баҳрабардорӣ аз роҳати мошинҳо, мо инчунин бояд ин мушкилоти навро пайваста таҳқиқ ва ҳал кунем, то ба ҳамзистии мутаносиби байни одамон ва мошинҳо ноил гардем.
Дар асоси гуфтаҳои боло, мо метавонем минбаъд тамоюлҳои рушди мошинҳо ва таъсири эҳтимолии иҷтимоии онҳоро омӯзем. Масалан, бо афзоиши истеҳсолоти интеллектуалӣ, мошинҳои оянда қобилияти худ-мутобиқшавӣ, худомӯзӣ-ва-худфаъолият-қабул карда метавонанд. Ҳамзамон, зеҳни мошинҳо ба бозори меҳнат, таълим ва омӯзиш, қонунҳо ва қоидаҳо низ таъсири амиқ хоҳад дошт. Бо ин дигаргуниҳо ва мушкилот рӯбарӯ шуда, мо бояд фаҳмиши амиқро нигоҳ дорем ва-тафаккур кунем, то имкониятҳо ва мушкилоти мухталиферо, ки асри мошин ба вуҷуд меорад, беҳтар ҳал кунем.
